آذر نفیسی روی جلد مجلهء ادبیات امروز جهان درآمریکا

مجلهء معتبر ادبی (World Literature Today)  درشماره تازه خود گفتگویی را با آذر نفیسی نویسندهء ایرانی اختصاص داده است. آذر نفیسی (زادهء آذر ۱۳۳۴ خورشیدی) نویسنده و استاد دانشگاه ایرانی مقیم آمریکا است. مشهورترین اثر او کتاب پرفروش “لولیتاخوانی در تهران” است که توجه زیادی را به خود جلب کرده  و به ۳۲ زبان ترجمه شده است.کتاب دوم او با نام “آنچه درباره‌اش سکوت کرده‌ام”، به یک زندگی‌نامه نزدیک‌تر است. رمانی که زندگی خاندان نفیسی از کودکی نویسنده تا زمان از دست‌دادن پدر و مادرش را روایت می‌کند. نفیسی یکی از همکاران و استادان مؤسسه سیاست خارجی دانشکده مطالعات پیشرفته بین‌المللی دانشگاه جان هاپکینزدرآمریکا است.آذر نفیسی در این گفتگو درباره ء کتاب تازه ای که به انگلیسی نوشته  و درآمریکا انتشار یافته، صحبت کرده است. او دراین گفتگو درباره نام کتاب(Read Dangerously)خود می گوید:

“خواندن خطرناک به این معنی است که ما این خطر را برای خواندن می پذیریم همانطور که جیمز بالدوین می گوید، هنرمندان اینجا هستند تا آرامش را به هم بزنند. نویسندگان اینجا نیستند که دل شما را گرم کنند.برای من بهترین نمونه یک خواننده خوب یا خواننده ای که ریسک می کند آلیس در سرزمین عجایب است. از بین میلیون ها دختر کوچک، یک دختر کوچک وجود دارد که از روال زندگی خود خسته شده است و او به دنبال چیزی متفاوت است. چیزی که آلیس را بسیار استثنایی می کند این واقعیت است که او چیزی دارد که ناباکوف آن را چشم سوم تخیل می نامد. او نه تنها واقعیت را در ظاهر می بیند، بلکه فراتر از واقعیت، جادوی واقعیت را نیز می بیند. و او نه تنها یک خرگوش سفید را می بیند، بلکه یک خرگوش سفید را می بیند که صحبت می کند و جلیقه و ساعت می پوشد. او به دنبال آن خرگوش سفید می دود و مانند برخی از خوانندگان ما نمی گوید که خرگوش ها اینگونه عمل نمی کنند. او در خطر رفتن به دنیای خرگوش سفید است. و وقتی به آن سوراخ می‌پرد، نمی‌گوید، آیا من از آن جان سالم به در خواهم برد؟ بعد از آن چه اتفاقی قرار است برای من بیفتد؟ و پاداش او، البته، جهان است .آخرین چیزی که می‌خواهم در مورد آلیس بگویم، که فکر می‌کنم واقعاً مهم است، این است که مانند همه داستان‌های خوب، نه فقط دنیای بیرون، بلکه خواننده را نیز به چالش می‌کشد و زیر سوال می‌برد. آلیس سوالات زیادی از این موجودات دارد، اما هر بار که از آنها می پرسد که آنها کی هستند یا چرا اینگونه هستند، آنها از او می پرسند که تو کی هستی؟ چرا اینجوری نگاه میکنی؟ عجیب به نظر میرسی به کاترپیلار می گوید تو کی هستی؟ و کاترپیلار سوال را به او برمی‌گرداند و می‌گوید: تو کیستی؟ بنابراین، این مفهوم من از ریسک کردن هنگام خواندن است. نویسندگان وقتی می نویسند ریسک می کنند. خواننده نیز باید هنگام خواندن ریسک کند.”